زمینه و هدف: بیماران مشکوک به آپاندیسیت به وسیله شرح حال، معاینه فیزیکی و نتایج آزمایشگاهی ارزیابی می شوند. در این بیماران، تشخیص کلینیکی، مشکل و اشتباه تشخیصی، شایع است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی ارزش تشخیصی پروتیین فعال (C-Reactive Protein) C در موارد مشکوک به آپاندیسیت است. روش بررسی: در یک مطالعه آینده نگر، در 299 بیمار با درد حاد شکمی که با شک به آپاندیسیت تحت نظر گرفته شده بودند، میزان CRP اندازه گیری شد و نتیجه آن، با نتیجه نهایی تشخیص پاتولوژی یا پیگیری بیماران، مقایسه گردید. نتایج توسط آزمون Chi-square مورد بررسی قرار گرفت و صحت، دقت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی آن تعیین گردید.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که صحت تشخیصی آزمون CRP در تشخیص آپاندیسیت، 70% (محدوده اطمینان 95% از 65% تا 4/74%)، حساسیت آن، 7/80% (محدوده اطمینان 95% از 2/71% تا 6/87%)، ویژگی آن، 4/65% (محدوده اطمینان 95% از 8/58% تا 5/71%)، ارزش اخباری مثبت، 3/49%(محدوده اطمینان 95% از 3/41% تا 4/57%) و ارزش اخباری منفی، 0/89% (محدوده اطمینان 95% از 2/83% تا 0/93%) است. میزان Odds ratio این تست نیز معادل 8(محدوده اطمینان 95% از 3/4 تا 4/14) است.نتیجه گیری: نتایج بدست آمده از آزمون CRP می تواند در تشخیص یا رد کردن تشخیص در موارد مشکوک به آپاندیسیت کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: نقش CRP بعنوان فاکتور پیش بینی کننده سندرم حاد کرونری Acute Coronary Syndrome (ACS) و عوارض آن مورد بحث است. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط سطح CRP با عوارض انفارکتوس حاد میوکارد (AMI) Acute Myocardial Infarction است.مواد و روشها: این مطالعه بر روی 100 بیمار با انفارکتوس حاد میوکارد در بخش قلب بیمارستان شهید بهشتی بابل انجام شد. سطح CRP در روز سوم بستری اندازه گیری شد. سطح CRP در گروه بیماران با عارضه شامل عوارض الکتریکی، مکانیکی و همودینامیکی با گروه بدون عارضه مقایسه شد.یافته ها: افزایش CRP در 85% از بیماران افزایش نشان داد و در 46% از بیماران با عوارض انفارکتوس حاد مشاهده شد. میانگین سطح CRP در گروه با عارضه بطور معنی داری بیش از گروه بدون عارضه بوده است (به ترتیب 110.8±61.2 و 32.2±38.3، P<0.001). میانگین سطح CRP در بیماران با عوارض الکتریکی مکانیکی و همودینامیکی بترتیب 80 mic/ml، 139.5 mic/ml و 137.4 mic/ml بود که از گروه بدون عارضه بطور قابل توجهی بیشتر بود.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که بین افزایش سطح CRP و عوارض قلبی ناشی از AMI در مراحل اولیه ارتباط معنی داری وجود دارد و می تواند پیش بینی کننده عوارض در مراحل اولیه AMI باشد.

سابقه و هدف: پره اکلامپسی از بیماریهای شایع دوران حاملگی می باشد که با پروتئینوری و فشارخون بالا می تواند عوارض جدی و حتی مرگ و میر را برای مادر و نوزاد بهمراه داشته باشد. اختلال سلولهای اندوتلیال و التهاب نقش مهمی در مکانیسم پاتوفیزیولوژی پره اکلامپسی دارند. پاسخ التهابی سیستمیک سیستم ایمنی هم سیستمهای انعقادی و هم فییبرینولیتیک را درگیر می کند. لذا این مطالعه به منظور تعیین ارتباط فیبرینوژن و CRP بعنوان واسطه های پاسخ التهابی با شدت پره اکلامپسی انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 44 خانم باردار سالم، 35 مورد پره اکلامپسی خفیف و 19 مورد پره اکلامپسی شدید مراجعه کننده به بیمارستان شهید یحیی نژاد بابل با حاملگی اول، تک قلو، سن بالای 15 سال و سن حاملگی بین 40-30 هفته که طی یک هفته قبل از نمونه گیری نیز بتامتازون دریافت نکرده بودند، انجام شد. تشخیص پره اکلامپسی بر اساس BP≥140.90 و پروتئینوری Trace و بیشتر بود. نمونه خون از همه بیماران جهت اندازه گیری CRP و فیبرینوژن گرفته شد و به آزمایشگاه واحد فرستاده شد. سپس گروهها با هم مقایسه شدند.یافته ها: میانگین CRP بین گروه کنترل (2.28±0.81) و پره اکلامپسی خفیف (4.91±5.99) اختلاف معنی داری داشت ( (p=0.03درحالی که اختلاف معنی داری بین میانگین CRP گروه کنترل (2.28±0.81) و پره اکلامپسی شدید (3.8±3.05) وجود نداشت. میانگین فیبرینوژن در گروه کنترل (360.5±62.35) با پره اکلامپسی خفیف (344.71±65.07) و پره اکلامپسی شدید (340.95±78.62) اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد کهCRP در بیماران پره اکلامپسی خفیف نسبت به گروه کنترل افزایش داشته ولی ارتباط معنی داری بین سطح فیبرینوژن با پره اکلامپسی خفیف و شدید مشاهده نگردید.

زمینه و هدف: درماتوفیتوزیس یک بیماری قارچی جلدی شایع با انتشار جهانی است. اینترلوکین 8 (IL8) آزاد شده از کراتینوسیت ها در حضور آنتی ژن های درماتوفیتی سبب القاء پاسخ حاد در عفونت درماتوفیتی می شود و متعاقبا تولید پروتئین های فاز حاد توسط سلول های کبدی رخ می دهد. CRP (C-reactive protein) و MBL (Mannose-binding lectin) از پروتئین های فاز حاد هستند. تحقیقات اندکی در مورد پروتئین های فاز حاد در عفونت های درماتوفیتی انجام گرفته است. این مطالعه برای تعیین سطح سرمی CRP و MBL در بیماران مبتلا به درماتوفیتوزیس برنامه ریزی شده است.روش کار: این یک مطالعه مقطعی بود و به روش غیراحتمالی و در دسترس از 96 فرد سالم و 105 بیمار مبتلا به درماتوفیتوزیس نمونه گیری انجام شد. برای تشخیص روی نمونه ها آزمایش مستقیم و کشت و در صورت لزوم آزمایش های تکمیلی برای شناسایی گونه های مختلف درماتوفیت انجام شد و برای تعیین سطح سرمی CRP و MBL روی سرم افراد سالم و بیمار از تست الایزا استفاده شد. برای بررسی ارتباط بین متغیرها از آزمون های chi- square، Fisher exact، Mann- Whitney و تحلیل منحنی Roc استفاده شد و سطح معنی داری p<0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: میانه سطح سرمی CRP در افراد سالم و بیمار به ترتیب 3.31±3.32 mg/ml، 16.60±35.96 (p<0.001) بود و میانه سطح سرمی MBL به ترتیب 1.53±1.87 mg/ml، 1.97±2.03 mg/ml (p=0.039) بود. سطح سرمی CRP (p<0.001) و MBL (p=0.042) یک شاخص معنی دار برای بیماری درماتوفیتوزیس تعیین شد. نقص MBL ( غلظت <1 mg/ml) در گروه سالم (%56.2) بیشتر از گروه بیمار (%41.0) بود.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان دهنده افزایش غلظت سرمی CRP و MBL در بیماران مبتلا به درماتوفیتوزیس و نقش آنها در این عفونت بود. احتمالا مشاهده فراوانی بالای نقص MBL در افراد سالم نسبت به بیمار نشان می دهد که نقص MBL یک فاکتور مستعد کننده در ابتلا به این بیماری نیست.

مقدمه: مطالعات متعدد نقش اساسی التهاب در بیماری کرونر را نشان داده اند. ارزش پروگنوستیک CRP در انفارکتوس میوکارد نشان داده شده، اما در مورد ارتباط CRP با وسعت و شدت درگیری عروق کرونر در مبتلایان به آنژین پایدار بررسی چندانی صورت نگرفته است. در این مطالعه هدف بررسی ارتباط CRP با میزان گرفتاری اناتومیک عروق کرونر می باشد.روشها: این مطالعه مقطعی (cross sectional) است که در تابستان 1382 در بیمارستان قلب چمران اصفهان بر روی 130 بیمار مبتلا به آنژین پایدار انجام شده است. نمونه سرم جهت بررسی CRP در صبح روز انجام آنژیوگرافی گرفته شد بعد از انجام آنژیوگرافی تعداد و سگمان و درجه عروق توسط متخصصین قلب مشخص شد سپس تحت بررسی آماری قرار گرفت. در این مطالعه جهت بررسی رابطه بین شدت گرفتاری عروق کرونر و میزان CRP از تست رگرسیون خطی (linear regression) استفاده شده است.نتایج: میانگین سنی افراد مورد مطالعه 10.65±57.72 به دست آمد. 54% از بیماران مذکر و 46%  آنها مونث بودند. میانگین CRP  در کل بیماران 1.72±1.50mg/l به دست آمد. در تست رگرسیون خطی ارتباط معنی داری بین و CRP و تعداد سگمان و شدت درگیری عروق کرونر ارتباط معنی دار بود (P<0.05).بحث: در این مطالعه بین شدت گرفتاری عروق کرونر و بالا بودن CRP دربیماران مبتلا به آنژین پایدار ارتباط مستقیمی به دست نیامد، ولی با در نظر گرفتن تعداد بیماران این مطالعه و وجود ارتباط در زیرگروه زنان، می توان انتظار داشت که اگر مطالعاتی مشابه با این مطالعه، در جمعیتی به مراتب بزرگتر انجام شود نتایج متفاوتی به دست آید.

مقدمه: پریودنتیت پیشرفته با التهاب سیستمیک گسترده در ارتباط است. از سوی دیگر C-reactive-protein به عنوان عامل واسطه ای که ارتباط بیماری پریودنتال را با برخی بیماری های سیستمیک نشان می دهد شناخته می شود. این عامل در پیش گویی حوادث قلبی - عروقی و مرگ ناشی از سکته های مغزی بر کلسترول برتری داشته است. مطالعات قبلی ارتباط بین پریودنتیت و افزایش غلظت سرمی C-reactive-protein را در جوامع مختلف نشان داده اند. این پژوهش به مقایسه تاثیر جراحی پریودنتال و درمان های معمول بر تغییرات C-reactive-protein در مبتلایان به پریودنتیت ژنرالیزه متوسط تا پیشرفته پرداخته است.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی، در سال 1387، بر روی 80 فرد سالم از لحاظ سیستمیک با گستره سنی 37-28 سال که مبتلا به پریودنتیت ژنرالیزه متوسط تا پیشرفته بودند در 2 گروه مساوی انجام شد. یک گروه، تحت درمان معمول پریودنتال (جرم گیری) و گروه دیگر تحت درمان جراحی قرار گرفتند. پارامترهای پزشکی و پریودنتالی (C-reactive-protein، عمق پاکت، از دست رفتگی استخوان و تحلیل استخوان) همه بیماران، قبل از درمان و 6 ماه پس از آن اندازه گیری شد. اطلاعات به وسیله نرم افزار  SPSS15و با استفاده از آزمون های تی مستقل و تی زوج شده در سطح اطمینان 95 درصد مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: هر دو درمان پریودنتال و جراحی منجر به کاهش غلظت سرمی C-reactive-protein شد. درمان جراحی، تاثیر بیشتری در کاهش C-reactive-protein در مقایسه با درمان معمول داشت که البته اختلاف بین دو روش معنی دار نبود. درمان های پریودنتال، موجب کاهش معنی داری در عمق پاکت شد ولی کاهش در از دست دادن چسبندگی و تحلیل استخوان، معنی دار نبود.نتیجه گیری: به نظر می رسد درمان جراحی پریودنتال نسبت به روش های معمول، موجب کاهش بیشتری در غلظت سرمی C-reactive-protein می گردد که نیاز به بررسی های بیشتری دارد.

مقدمه: بیماری عروق کرونر از شایع ترین، جدی ترین، مزمن ترین و کشنده ترین بیماریها در جهان است. این گروه بیماریها شامل طیفی از بیماریهاست که یک سر آن انفارکتوس حاد و سر دیگر آن ایسکمی بدون علامت است. CRP در تعیین پیش آگهی آنژین صدری ناپایدار و انفارکتوس حاد قلبی اهمیت خاص دارد. هدف از انجام این مطالعه سنجش سطح سرمی CRP در تعیین پیش آگهی بیماران مبتلا به سندرمهای حاد کرونری بود .مواد و روشها: دراین مطالعه مقطعی، بیماران بستری در بیمارستانهای شهر خرم آباد با تشخیص آنژین صدری ناپایدار (32 نفر) و انفارکتوس حاد قلبی (32 نفر) با افراد سالم (32 نفر) مقایسه شدند. کلیه یافته های کلینیکی و آزمایشگاهی در هنگام بستری، 12 ساعت بعد، 48 ساعت بعد و هنگام ترخیص جمع آوری شد. تمام بیماران برای 14 روز پس از ترخیص پیگیری شدند.یافته ها: در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد قلبی میزان CRP بسیار بالاتر از بیماران مبتلا به آنژین صدری ناپایدار بود. وقوع حوادث قلبی در طی 14 روز پس از با میزان CRP در 48 ساعت اول ارتباط معنی دار داشت (P= 0.02). میزان CRP باکسر تخلیه بطنی ارتباط معکوس داشت(r = -0.44) .نتیجه گیری: براساس این مطالعه میزان CRP در بیماران انفارکتوس حاد قلبی بالاتر از بیماران با آنژین صدری ناپایدار بود و بالا بودن CRP با وقایع خارج از بیمارستان در طی 14 روز پیگیری ارتباط داشت.

زمینه و هدف: یکی از مشکلات عمده بیماران تحت همودیالیز مزمن، اختلالات خواب می باشد. در مطالعات پژوهشگران طی سالهای اخیر، ارتباط بین اختلالات خواب در این بیماران با افزایش سن، جنسیت مؤنث، شیفت صبح همودیالیز و افزایش طول مدت از شروع همودیالیز به اثبات رسیده است. همچنیـــن اختلالات خواب در ایــن بیماران با تشدید بیماری های قلبی ـ عروقی و احتمال عفونــت همــراه بــوده است. از طرفی پروسه های التهابی نقــش مهمی در عوارض حاصل از بیماری کلیوی در بیماران تحت همودیالیز مزمــن ایفا می کنند و یکــی از شاخصه های آنها، افزایــش پروتئین های فاز حاد و از آن جمله CRP (C-Reactive protein) می باشد که با تشدید آترواسکلروز، سوء تغذیه وابسته به پروتئین و مشکلات قلبی- عروقی همراه می باشد. هدف از این طرح تحقیقاتی، بررسی ارتباط بین سطح سرمی CRP و اختلالات خواب در بیماران تحت همودیالیز مزمن می باشد که در این رابطه تاکنون مطالعه ای در داخل و یا خارج ایران انجام نشده است. روش بررسی: این مطالعه مقطعی ـ تحلیلی(Analytical cross-sectional) بر روی 158 بیمار تحت همودیالیز مزمن تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی ایران که حداقل 6 ماه از شروع همودیالیزشان می گذشت و هفته ای 3 بار و هر بار بین 5/3 تا 4 ساعت همودیالیز می شدند، انجام گرفت. از این بیماران طبق پرسشنامه معتبر (PSI (Modified post sleep inventory سوالاتی در زمینه اختلالات خواب به 3 فرم اختلال خواب در شروع به خواب رفتن، حین خوابیدن و موقع بیدار شدن از خواب، پرسیده شد و شدت این اختلالات نمره دهی گردید و همزمان از خون محیطی آنان جهت نمونه کمی CRP نمونه گیری گردید. اطلاعات بدست آمده توسط نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: این مطالعه نشان داد که ارتباط آماری معنی داری بین سطح سرمی CRP و اختلالات خواب به طور کلی برقرار است(0.016=P و 0.191=rs) که با تفکیک جنسی در زنان، این ارتباط نسبت به مردان چشمگیرتر بود. همچنین سطح سرمی CRP در افرادی که مدت بیش از 48 ماه از همودیالیزشان می گذشت با اختلالات خواب ارتباط مستقیم داشت (0.001=P و 0.364=rs) و با فرم اختلال خواب در حین خوابیدن (PSI2) این بیماران نیز، رابطه معنی داری برقرار کرد (0.002=P و 0.249=rs)، در حالی که رده های سنی بیماران و فرمهای دیگر اختلالات خواب، ارتباط آماری معنی داری با CRP نداشتند. نتیجه گیری: به نظر می رسد با توجه به نتایج بدست آمده، پیشنهاد جهت معطوف کردن توجه پژوهشگران به امر درمان ضدالتهابی جهت مشکل اختلال خواب بیماران تحت همودیالیز مزمن، امری معقول و منطقی باشد.

سابقه و هدف: مطالعات متعددی حاکی از این بوده است که بالا بودن سطح سرمی C-reactive protein (CRP) رابطه مستقلی با پیش آگهی بد در بیماران مبتلا به سکته قلبی دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی ارزش پیشگویی کننده CRP کمی در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار قلبی برای ابتلا به سکته حاد قلبی در طول مدت زمان بستری در بیمارستان بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت هم گروهی از آذرماه 1382 تا تیر ماه 1383 در مرکز قلب تهران انجام شد. 121 بیمار مبتلا به آنژین ناپایدار قلبی مورد بررسی قرار گرفتند. در ابتدا سطح سرمی CRP کمی تمامی بیماران اندازه گیری و mg/L 10 به عنوان نقطه برش برای CRP کمی درنظرگرفته شد. بر اساس سطح سرمی CRP، بیماران در 2 گروه جای گرفتند. گروه اول (تعداد 68 نفر) دارای سطح سرمی CRP مساوی یا بیشتر از mg/L 10 بودند و در گروه دوم (تعداد 53 نفر) این سطح کمتر از mg/L 10 بود. تمامی این بیماران از نظر ابتلا به سکته حاد قلبی در طول مدت زمان بستری در بیمارستان تحت پی گیری قرار گرفتند. سپس نتایج به دست آمده به منظور بررسی رابطه بین سطح کمی CRP و احتمال بروز سکته قلبی در این بیماران تحلیل گردید.یافته ها: سن بیماران 7±60 سال بود و 59.5 درصد (72 نفر) از آن ها مرد بودند. سطح سرمی CRP این بیماران mg/l 60-4  بود. در گروهی که سطح سرمی CRP آن ها بیشتر یا مساوی mg/L 10 بود، 4 نفر (5.8%) و در گروه دیگر 1 نفر (1.8%) در طول مدت زمان بستری در بیمارستان دچار سکته حاد قلبی شدند. حساسیت، اختصاصی بودن، ارزش اخباری مثبت و ارزش اخباری منفی CRP در این مطالعه به ترتیب برابر 98.3، 58.5، 80 و 19.5 درصد بود. بین سطح سرمی CRP و بروز سکته قلبی ارتباط معناداری یافت نگردید (0.38 p>). بحث: در مراکزی که فاقد امکان اندازه گیری آزمایش های تشخیصی اختصاصی برای سکته قلبی می باشند، اندازه گیری سطح کمی CRP می تواند در دسته بندی افراد مبتلا به آنژین ناپایدار قلبی به گروه های پرخطر و با خطر کمتر کمک کننده باشد. با توجه به حساسیت بالای این آزمون می توان از آن به عنوان یک آزمون غربال گر در پیشگیری MI در طول مدت بستری استفاده کرد.

مقدمه: مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده اند که C-reactive protein (CRP) احتمال حوادث کرونری را در بین زنان و مردان سالم پیشگویی می کند. در این مطالعه توزیع CRP و ارتباط آن را با معیارهای سندرم متابولیک در یک جمعیت عمومی به ظاهر سالم ایرانی بررسی می شود.روش ها: بر اساس داده های مطالعه Polypill که یک مطالعه کارآزمایی بالینی فاز 2 در حال اجراست و اثر قرص  polypill(حاوی آتورواستاتین، آسپرین، انالاپریل و هیدروکلروتیازید) و دارونما را در پیشگیری از بیماری های قلبی و عروقی در ساکنین 79-50 ساله، شهر کلاله، در استان گلستان بررسی می کند، هفتصد نفر شامل 448 مرد (64%) بدون سابقه شناخته شده بیماری یا مصرف داروی خاص و با مقادیر آزمایشگاهی <1.3mg/dL کراتینین، WBC<12000 per mL و FBS<126 mg/dL در نمونــه خون ناشتا از تیرماه 1385 تا دی ماه 1386 وارد مطالعه شدند. سطــوح کمی high sensitivity CRP (hsCRP)، با روش ایمونوتوربیدومتری اندازه گیری شد.یافته ها: مـیانه CRP (IQR) در زنان[1.3 (0.7-2.6) mg/L]  بالاتر از مردان [0.9 (0.4-2) mg/L] بود (P=0.001). در آنالیز رگرسیون خطی چند مرحله ای، در مردان مصرف سیگار (P=0.001)، فشار خون سیستولی (P=0.002)، اسید اوریک (P=0.009)،  (P=0.007) HDLو دور کمر (P=0.042) و در زنان قند خون ناشتا (P=0.001) و اسید اوریک (P=0.006) به صورت مستقل با log CRP همبستگی داشتند.نتیجه گیری: این مطالعه توزیع CRP را در یک جمعیت عمومی به ظاهر سالم ایرانی نشان داد. CRP به عنوان یک نشانگر التهابی با معیارهای متعدد سندرم متابولیک همبستگی دارد که این همبستگی می تواند بیانگر یک پاسخ التهابی سیستمیک در سندرم متابولیک باشد.